مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: مهدی زنگی, احسان اکبریان
کلیدواژه ها : کلیدواژه¬ها استخوان شكافي - استئوآرتریت زانو - رباط جانبي مياني زانو
: 8365
: 40
: 0
ایندکس شده در :
زمينه: استئوتومي پروگزيمال تيبيا عملي مناسب براي جلوگيري از سير پيشرونده استئوآرتريت كمپارتمان داخلي زانو، بهبود عملكرد فيزيكي مفصل و كاهش درد بيمار بوده و مورد توافق همگان است. هدف: مطالعه به منظور مقايسه دو روش گوه اي خارجي بسته و گوه اي داخلي باز در استئوآرتريت كمپارتمان داخلي زانو انجام شد.مواد و روش ها: اين كارآزمايي باليني طي سال هاي 86-1384 در بيمارستان حضرت رسول اكرم (ص) تهران بر روي 59 بيمار (37 زن و 22 مرد) انجام شد. زمان پي گيري بيماران 6±27 ماه بود. زاويه محور فموروتيبيال، درد، عملكرد و محدوديت حركتي مفصل، امتياز حاصل از ارزشيابي معيارهاي ليشلم و پايداري ليگامان رباط جانبي داخلي پيش و پس از عمل ارزيابي و ثبت شد. داده ها با آزمون هاي آماري مجذور كاي، تي و من ويتني تجزيه و تحليل شدند.يافته ها: زاويه اصلاح شده در دو روش بسته و باز به ترتيب 8/9 و 6/9 درجه و عوارض جراحي به ترتيب 7 مورد (%1/24) و 8 مورد (%1/21) بود كه 4 مورد در روش بسته و 1 مورد در روش باز نياز به عمل مجدد پيدا كردند. زمان جوش خوردن استئوتومي در روش بسته 7/1±1/3 و در روش باز 2/1±8/2 ماه بود كه با يكديگر تفاوت معني داري نداشت. در هر دو روش كاهش چشمگير درد در كنار بهبود عملكرد مفصلي و بهتر شدن نتايج ارزيابي معيارهاي ليشلم ديده شد، ولي هيچ كدام بر ديگري برتري نداشتند. پايداري رباط جانبي داخلي در روش باز بيش تر بود، ولي بعد از عمل به روش بسته اندكي كاهش يافت. نتيجه گيري: با توجه به پايداري رباط جانبي داخلي پس از عمل با روش باز نسبت به روش بسته، به نظر مي رسد ناپايداري قبل از عمل رباط جانبي، يكي از مهم ترين معيارهاي انجام جراحي استئوتومي با روش باز است.
نویسندگان: غلامرضا شاه حسینی, احسان اکبریان, علی يگانه
کلیدواژه ها : کلیدواژهها 1 - تعویض کامل زانو 2 - استئوتومی پروگزیمال تیبیا 3 - آرتروپلاستی
: 7092
: 22
: 0
ایندکس شده در :

چكيده

زمينه وهدف: هنوز هم در مورد اينكه استوتومي پروگزيمال تيبيال بر روي نتايج درماني تعويض كامل زانو بعد از استئوتومي اثر ميگذارد، بحث وجود دارد. هدف اين مطالعه مقايسه نتايج بيماران داراي تعويض كامل زانو بعد از استئوتومي (گروه مطالعه) با گروه بيماران با تعويض كامل زانو اوليه (گروه كنترل) بود.

روش كار: اين مطالعه يك آزمون باليني بوده و 38 بيمار با 41 تعويض كامل زانو بعد از استئوتومي پروگزيمال تيبيال با يك گروه بيماران با تعويض كامل زانو اوليه، همسان سازي شده (از نظر طول پيگيري، سن، جنس و اتيولوژي) و مقايسه شدند. ميانگين دوره پيگيري در حدود 4 سال بود. نتايج درماني بيماران  با استفاده از Hospital for Special Surgery (HSS) knee Rating Scale ارزيابي شد و بررسي راديولوژيك نيز انجام شد. در اين مطالعه از آزمونهاي آماري كاي دو (Chi2)، Mann-Whitney U-test و Independent samples t-test استفاده شده است. برنامه نرمافزاري SPSS V.16  مورد استفاده قرار گرفت.

يافتهها: جراحي در گروه مطالعه به طور متوسط 10 دقيفه بيشتر طول كشيد) 01/0 (p =و مشكلات  حين عمل اغلب در گروه مطالعه بيشتر بود؛ اگرچه بين دو گروه مطالعه و كنترل از نظر HSS هيچ تفاوت معني داري وجود نداشت، ولي بيماران بيشتري در گروه مطالعه داراي نتايج ضعيف باليني بودند (بدون تفاوت معني دار). ميزان
ratio  Insall-Salvati قبل و بعد از جراحي در گروه مطالعه به طور معني داري كمتر از گروه كنترل بود (٠١/٠p= و ٠٣/٠p=).

نتيجه گيري: اگرچه مشكلات تكنيكي قابل توجهي وجود دارد، نتايج باليني كلي در دو گروه مطالعه و كنترل خوب تا عالي بدون تفاوت معني دار بود.

نویسندگان: مسعود نوروزی, محمد نصیر نادری
کلیدواژه ها : شكستگي تنه هومروس - اينترلاكينگ نيل
: 7890
: 20
: 0
ایندکس شده در :

سابقه و هدف: شكستگي هاي تنه هومروس در بيماراني كه قادر به تحمل درمان غير جراحي نباشند با اينترلاكينگ نيل درمان مي شوند. با توجه به تناقضات موجود در نتايج تكنيكهاي مختلف جراحي و به منظور تعيين نتايج درمان جراحـي شكستگي هاي تنه هـومروس با اينتر لاكينگ نيل، اين تحقيق روي مراجـعين به مراكز تروما، طي سالهاي 83-1379 انجام گرفت .

مواد و روشها: تحقيق به روش CASE-SERIES روي 34 بيمار واجد شرايط انجام گرفت. بيماران به روش هاي آنتي گريد نيلينگ و رتروگريد نيلينگ تحت عمل قرار گرفتند و همه بيماران تا زمان جوش خوردگي پيگيري شدند و ميزان كاهش حركات شانه و آرنج را در سه طبقه عالي (كمتر از 10 درجه)، متوسط (بين 10 تا 30 درجه) و بد (بيشتر از 30 درجه) طبقه بندي كردند. نتايج با آماره Sign test مورد قضاوت آماري قرار گرفت.

يافته ها: 34 بيمار واجد شرايط در سنين 17 تا 68 سال كه 56 درصد مرد و 44 درصد زن بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. 71 درصد با تكنيك آنتي گريد و 29 درصد با تكنيك رتروگريد جراحي شدند. زمان جوش خوردن در 1/44 درصـد موارد كمتر از 3 ماه بود. نتيجه عالي در فانكـشنال شانه و آرنج به ترتيب 2/88 و 3/85 درصد مـوارد بـود (01/0> P ) . بروز عدم يونيون در 9/5 درصد موارد وجود داشت و عوارض ديگر مشاهده نگرديد.

نتيجه گيري و توصيه ها: به نظر مي رسد كه درمان جراحي شكستگي هاي تنه هومروس با انترلاكينگ نيل يك روش بي خطر و قابل اعتماد مي باشد. انجام يك تحقيق كارآزمايي باليني را توصيه مي نمايد..

نویسندگان: حسین فراهینی, مهیار صلواتی
کلیدواژه ها : زمان تأخيري - مفصل مچ پا - اغتشاش بيروني - بي ثباتي عملکردي - تکرارپذيري
: 7477
: 1
: 0
ایندکس شده در :

هدف: هدف از اين تحقيق تعيين تكرارپذيري زمان بندي فعاليت عضلاني مچ پا بروي سيستم اغتشاش مچ پا درصفحه فرونتال تحت شرايط مختلف اغتشاش بيروني مي باشد. زمان تأخيري شروع فعاليت، دامنه حداكثر فعاليت و زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات مچ پا 10 مرد و زن سالم و10 مرد و زن مبتلا به بي ثباتي مچ پا دريك مطالعه متودولوژيك مورد آزمون قرار گرفت.

روش بررسي: زمان تأخيري شروع فعاليت، دامنه حداكثر فعاليت و زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات مچ پا متعاقب اينورژن ناگهاني مچ پا توسط سيستم اغتشاش مچ پاو الكتروميووگرافي سطحي تعيين گرديد.

يافتهها: دامنه مقاديرICC براي زمان تأخيري شروع فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (97/0-71/0)،تيبياليس قدامي(99/0-75/0)، پرونئوس برويس(99/0 -83/0) و سولئوس (99/0 -97/0) در زواياي 10،20 و 30 درجه در صفحه فرونتا ل ميباشد. اين دامنه مقادير براي دامنه حداكثر فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (99/0-81/0)،تيبياليس قدامي (99/0-9/0)،پرونئوس برويس (99/0-64/0) و سولئوس (99/0-98/0) بوده و براي زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (99/0-89/0)،تيبياليس قدامي (99/0- 71/0)،پرونئوس برويس (99/0-91/0) و سولئوس (99/0- 69/0) بدست آمد.

نتيجهگيري: تعيين زمانبندي فعاليت عضلات مچ پا به عنوان روش اندازه گيري تكرارپذير ثابت گرديد.