مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: مهدی زنگی, احسان اکبریان
کلیدواژه ها : کلیدواژه¬ها استخوان شكافي - استئوآرتریت زانو - رباط جانبي مياني زانو
: 7387
: 40
: 0
ایندکس شده در :
زمينه: استئوتومي پروگزيمال تيبيا عملي مناسب براي جلوگيري از سير پيشرونده استئوآرتريت كمپارتمان داخلي زانو، بهبود عملكرد فيزيكي مفصل و كاهش درد بيمار بوده و مورد توافق همگان است. هدف: مطالعه به منظور مقايسه دو روش گوه اي خارجي بسته و گوه اي داخلي باز در استئوآرتريت كمپارتمان داخلي زانو انجام شد.مواد و روش ها: اين كارآزمايي باليني طي سال هاي 86-1384 در بيمارستان حضرت رسول اكرم (ص) تهران بر روي 59 بيمار (37 زن و 22 مرد) انجام شد. زمان پي گيري بيماران 6±27 ماه بود. زاويه محور فموروتيبيال، درد، عملكرد و محدوديت حركتي مفصل، امتياز حاصل از ارزشيابي معيارهاي ليشلم و پايداري ليگامان رباط جانبي داخلي پيش و پس از عمل ارزيابي و ثبت شد. داده ها با آزمون هاي آماري مجذور كاي، تي و من ويتني تجزيه و تحليل شدند.يافته ها: زاويه اصلاح شده در دو روش بسته و باز به ترتيب 8/9 و 6/9 درجه و عوارض جراحي به ترتيب 7 مورد (%1/24) و 8 مورد (%1/21) بود كه 4 مورد در روش بسته و 1 مورد در روش باز نياز به عمل مجدد پيدا كردند. زمان جوش خوردن استئوتومي در روش بسته 7/1±1/3 و در روش باز 2/1±8/2 ماه بود كه با يكديگر تفاوت معني داري نداشت. در هر دو روش كاهش چشمگير درد در كنار بهبود عملكرد مفصلي و بهتر شدن نتايج ارزيابي معيارهاي ليشلم ديده شد، ولي هيچ كدام بر ديگري برتري نداشتند. پايداري رباط جانبي داخلي در روش باز بيش تر بود، ولي بعد از عمل به روش بسته اندكي كاهش يافت. نتيجه گيري: با توجه به پايداري رباط جانبي داخلي پس از عمل با روش باز نسبت به روش بسته، به نظر مي رسد ناپايداري قبل از عمل رباط جانبي، يكي از مهم ترين معيارهاي انجام جراحي استئوتومي با روش باز است.
نویسندگان: مسعود نوروزی, محمد نصیر نادری
کلیدواژه ها : شكستگي تنه هومروس - اينترلاكينگ نيل
: 6907
: 20
: 0
ایندکس شده در :

سابقه و هدف: شكستگي هاي تنه هومروس در بيماراني كه قادر به تحمل درمان غير جراحي نباشند با اينترلاكينگ نيل درمان مي شوند. با توجه به تناقضات موجود در نتايج تكنيكهاي مختلف جراحي و به منظور تعيين نتايج درمان جراحـي شكستگي هاي تنه هـومروس با اينتر لاكينگ نيل، اين تحقيق روي مراجـعين به مراكز تروما، طي سالهاي 83-1379 انجام گرفت .

مواد و روشها: تحقيق به روش CASE-SERIES روي 34 بيمار واجد شرايط انجام گرفت. بيماران به روش هاي آنتي گريد نيلينگ و رتروگريد نيلينگ تحت عمل قرار گرفتند و همه بيماران تا زمان جوش خوردگي پيگيري شدند و ميزان كاهش حركات شانه و آرنج را در سه طبقه عالي (كمتر از 10 درجه)، متوسط (بين 10 تا 30 درجه) و بد (بيشتر از 30 درجه) طبقه بندي كردند. نتايج با آماره Sign test مورد قضاوت آماري قرار گرفت.

يافته ها: 34 بيمار واجد شرايط در سنين 17 تا 68 سال كه 56 درصد مرد و 44 درصد زن بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. 71 درصد با تكنيك آنتي گريد و 29 درصد با تكنيك رتروگريد جراحي شدند. زمان جوش خوردن در 1/44 درصـد موارد كمتر از 3 ماه بود. نتيجه عالي در فانكـشنال شانه و آرنج به ترتيب 2/88 و 3/85 درصد مـوارد بـود (01/0> P ) . بروز عدم يونيون در 9/5 درصد موارد وجود داشت و عوارض ديگر مشاهده نگرديد.

نتيجه گيري و توصيه ها: به نظر مي رسد كه درمان جراحي شكستگي هاي تنه هومروس با انترلاكينگ نيل يك روش بي خطر و قابل اعتماد مي باشد. انجام يك تحقيق كارآزمايي باليني را توصيه مي نمايد..

نویسندگان: حسین فراهینی, مهیار صلواتی
کلیدواژه ها : زمان تأخيري - مفصل مچ پا - اغتشاش بيروني - بي ثباتي عملکردي - تکرارپذيري
: 6420
: 1
: 0
ایندکس شده در :

هدف: هدف از اين تحقيق تعيين تكرارپذيري زمان بندي فعاليت عضلاني مچ پا بروي سيستم اغتشاش مچ پا درصفحه فرونتال تحت شرايط مختلف اغتشاش بيروني مي باشد. زمان تأخيري شروع فعاليت، دامنه حداكثر فعاليت و زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات مچ پا 10 مرد و زن سالم و10 مرد و زن مبتلا به بي ثباتي مچ پا دريك مطالعه متودولوژيك مورد آزمون قرار گرفت.

روش بررسي: زمان تأخيري شروع فعاليت، دامنه حداكثر فعاليت و زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات مچ پا متعاقب اينورژن ناگهاني مچ پا توسط سيستم اغتشاش مچ پاو الكتروميووگرافي سطحي تعيين گرديد.

يافتهها: دامنه مقاديرICC براي زمان تأخيري شروع فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (97/0-71/0)،تيبياليس قدامي(99/0-75/0)، پرونئوس برويس(99/0 -83/0) و سولئوس (99/0 -97/0) در زواياي 10،20 و 30 درجه در صفحه فرونتا ل ميباشد. اين دامنه مقادير براي دامنه حداكثر فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (99/0-81/0)،تيبياليس قدامي (99/0-9/0)،پرونئوس برويس (99/0-64/0) و سولئوس (99/0-98/0) بوده و براي زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (99/0-89/0)،تيبياليس قدامي (99/0- 71/0)،پرونئوس برويس (99/0-91/0) و سولئوس (99/0- 69/0) بدست آمد.

نتيجهگيري: تعيين زمانبندي فعاليت عضلات مچ پا به عنوان روش اندازه گيري تكرارپذير ثابت گرديد.

نویسندگان: حسین فراهینی, افشین بهنام
کلیدواژه ها : شکستگی استخوان ران، جوش‌نخوردن، میله‌گذاری داخل استخوانی، پلاک‌گذاری، تعویض میله
: 1466
:
: 0
ایندکس شده در :

مقدمه: در حال حاضر روش درمان رایج شکستگی تنه استخوان ران، ثابت‌سازی از طریق جااندازی بسته و پایدار نمودن آن به وسیله میله‌گذاری داخل استخوانی می‌باشد که با این روش 9/0 تا 1/1% شکستگی‌ها جوش نمی‌خورند. شیوه درمان این عارضه همچنان مورد اختلاف نظر است. هدف از این مطالعه بررسی منابع دو روش درمان برداشت میله و میله‌گذاری مجدد با پیوند اتولوگ استخوان و برداشت میله و پلاک‌گذاری با پیوند اتولوگ استخوان است.

روش بررسی: در این مطالعه آینده‌نگر و توصیفی کلیه بیماران مراجعه کننده به بیمارستان رسول اکرم در فاصله سال‌های 1386 تا 1391 که کاندید انجام عمل جراحی اصلاح جوش‌نخوردگی غیرعفونی تنه استخوان ران به دنبال درمان اولیه با میله‌گذاری داخل استخوانیIMN) ) بودند، مورد بررسی‌های رادیولوژیک قرار ‌گرفتند. سپس بیماران بر اساس نوع جوش‌نخوردن به یکی از دو روش جراحی مورد نظر تحت درمان قرار ‌گرفتند. انتخاب نوع درمان برای بیماران راندم بود. سپس داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار ‌گرفتند.

نتایج: 23 بیمار با میانگین سنی 5/8±4/30 سال تحت بررسی قرار گرفتند. تعویض میله، میله‌گذاری مجدد با پیوند استخوان که 14 بار در 13 بیمار (56%) و خارج کردن میله، پلاک‌گذاری با پیوند استخوان که 11 بار در 10 بیمار (44%) انجام گرفت. در روش تعویض میله و میله‌گذاری مجدد میزان جوش‌خوردگی 74/85% و در روش خارج کردن میله و پلاک‌گذاری این مقدار برابر با 91/90% بود. تفاوت در طول پاها، درد و عفونت در هیچ یک از بیماران مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد که درمان شکستگی‌های جوش‌نخورده استخوان ران به روش خارج کردن میله و پلاک‌گذاری با پیوند استخوان نتایجی مشابه یا حتی بهتر از روش تعویض میله دارد. همچنین به نظر می‌رسد که شیوع عارضه جوش‌نخوردن از آنچه در گذشته تصور می‌شد بیشتر است..