مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: حسین فراهینی, مهیار صلواتی
کلیدواژه ها : زمان تأخيري - مفصل مچ پا - اغتشاش بيروني - بي ثباتي عملکردي - تکرارپذيري
: 8939
: 1
: 0
ایندکس شده در :

هدف: هدف از اين تحقيق تعيين تكرارپذيري زمان بندي فعاليت عضلاني مچ پا بروي سيستم اغتشاش مچ پا درصفحه فرونتال تحت شرايط مختلف اغتشاش بيروني مي باشد. زمان تأخيري شروع فعاليت، دامنه حداكثر فعاليت و زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات مچ پا 10 مرد و زن سالم و10 مرد و زن مبتلا به بي ثباتي مچ پا دريك مطالعه متودولوژيك مورد آزمون قرار گرفت.

روش بررسي: زمان تأخيري شروع فعاليت، دامنه حداكثر فعاليت و زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات مچ پا متعاقب اينورژن ناگهاني مچ پا توسط سيستم اغتشاش مچ پاو الكتروميووگرافي سطحي تعيين گرديد.

يافتهها: دامنه مقاديرICC براي زمان تأخيري شروع فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (97/0-71/0)،تيبياليس قدامي(99/0-75/0)، پرونئوس برويس(99/0 -83/0) و سولئوس (99/0 -97/0) در زواياي 10،20 و 30 درجه در صفحه فرونتا ل ميباشد. اين دامنه مقادير براي دامنه حداكثر فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (99/0-81/0)،تيبياليس قدامي (99/0-9/0)،پرونئوس برويس (99/0-64/0) و سولئوس (99/0-98/0) بوده و براي زمان تأخيري حداكثر فعاليت عضلات پرونئوس لانگوس (99/0-89/0)،تيبياليس قدامي (99/0- 71/0)،پرونئوس برويس (99/0-91/0) و سولئوس (99/0- 69/0) بدست آمد.

نتيجهگيري: تعيين زمانبندي فعاليت عضلات مچ پا به عنوان روش اندازه گيري تكرارپذير ثابت گرديد.

نویسندگان: مسعود نوروزی, محمد نصیر نادری
کلیدواژه ها : شكستگي تنه هومروس - اينترلاكينگ نيل
: 9074
: 20
: 0
ایندکس شده در :

سابقه و هدف: شكستگي هاي تنه هومروس در بيماراني كه قادر به تحمل درمان غير جراحي نباشند با اينترلاكينگ نيل درمان مي شوند. با توجه به تناقضات موجود در نتايج تكنيكهاي مختلف جراحي و به منظور تعيين نتايج درمان جراحـي شكستگي هاي تنه هـومروس با اينتر لاكينگ نيل، اين تحقيق روي مراجـعين به مراكز تروما، طي سالهاي 83-1379 انجام گرفت .

مواد و روشها: تحقيق به روش CASE-SERIES روي 34 بيمار واجد شرايط انجام گرفت. بيماران به روش هاي آنتي گريد نيلينگ و رتروگريد نيلينگ تحت عمل قرار گرفتند و همه بيماران تا زمان جوش خوردگي پيگيري شدند و ميزان كاهش حركات شانه و آرنج را در سه طبقه عالي (كمتر از 10 درجه)، متوسط (بين 10 تا 30 درجه) و بد (بيشتر از 30 درجه) طبقه بندي كردند. نتايج با آماره Sign test مورد قضاوت آماري قرار گرفت.

يافته ها: 34 بيمار واجد شرايط در سنين 17 تا 68 سال كه 56 درصد مرد و 44 درصد زن بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. 71 درصد با تكنيك آنتي گريد و 29 درصد با تكنيك رتروگريد جراحي شدند. زمان جوش خوردن در 1/44 درصـد موارد كمتر از 3 ماه بود. نتيجه عالي در فانكـشنال شانه و آرنج به ترتيب 2/88 و 3/85 درصد مـوارد بـود (01/0> P ) . بروز عدم يونيون در 9/5 درصد موارد وجود داشت و عوارض ديگر مشاهده نگرديد.

نتيجه گيري و توصيه ها: به نظر مي رسد كه درمان جراحي شكستگي هاي تنه هومروس با انترلاكينگ نيل يك روش بي خطر و قابل اعتماد مي باشد. انجام يك تحقيق كارآزمايي باليني را توصيه مي نمايد..

نویسندگان: حسین فراهینی, افشین بهنام
کلیدواژه ها : شکستگی استخوان ران، جوش‌نخوردن، میله‌گذاری داخل استخوانی، پلاک‌گذاری، تعویض میله
: 2661
:
: 0
ایندکس شده در :

مقدمه: در حال حاضر روش درمان رایج شکستگی تنه استخوان ران، ثابت‌سازی از طریق جااندازی بسته و پایدار نمودن آن به وسیله میله‌گذاری داخل استخوانی می‌باشد که با این روش 9/0 تا 1/1% شکستگی‌ها جوش نمی‌خورند. شیوه درمان این عارضه همچنان مورد اختلاف نظر است. هدف از این مطالعه بررسی منابع دو روش درمان برداشت میله و میله‌گذاری مجدد با پیوند اتولوگ استخوان و برداشت میله و پلاک‌گذاری با پیوند اتولوگ استخوان است.

روش بررسی: در این مطالعه آینده‌نگر و توصیفی کلیه بیماران مراجعه کننده به بیمارستان رسول اکرم در فاصله سال‌های 1386 تا 1391 که کاندید انجام عمل جراحی اصلاح جوش‌نخوردگی غیرعفونی تنه استخوان ران به دنبال درمان اولیه با میله‌گذاری داخل استخوانیIMN) ) بودند، مورد بررسی‌های رادیولوژیک قرار ‌گرفتند. سپس بیماران بر اساس نوع جوش‌نخوردن به یکی از دو روش جراحی مورد نظر تحت درمان قرار ‌گرفتند. انتخاب نوع درمان برای بیماران راندم بود. سپس داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار ‌گرفتند.

نتایج: 23 بیمار با میانگین سنی 5/8±4/30 سال تحت بررسی قرار گرفتند. تعویض میله، میله‌گذاری مجدد با پیوند استخوان که 14 بار در 13 بیمار (56%) و خارج کردن میله، پلاک‌گذاری با پیوند استخوان که 11 بار در 10 بیمار (44%) انجام گرفت. در روش تعویض میله و میله‌گذاری مجدد میزان جوش‌خوردگی 74/85% و در روش خارج کردن میله و پلاک‌گذاری این مقدار برابر با 91/90% بود. تفاوت در طول پاها، درد و عفونت در هیچ یک از بیماران مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد که درمان شکستگی‌های جوش‌نخورده استخوان ران به روش خارج کردن میله و پلاک‌گذاری با پیوند استخوان نتایجی مشابه یا حتی بهتر از روش تعویض میله دارد. همچنین به نظر می‌رسد که شیوع عارضه جوش‌نخوردن از آنچه در گذشته تصور می‌شد بیشتر است..

نویسندگان: مهدی زنگی, احسان اکبریان, مهدی مقتدایی
کلیدواژه ها : بازسازی - تاندون پاتلا - زانو - لیگامان صلیبی قدامی - همسترینگ
: 7983
: 13
: 0
ایندکس شده در :

  سابقه و هدف: از آنجا كه امروزه اكثر پارگي هاي ليگامان صليبي قدامي (ACL) بازسازي مي شوند، انتظار بازگشت سريعتر به فعاليت هاي طبيعي و كاهش عوارض احتمالي افزايش يافته است و متعاقباً انتخاب نوع گرافت اهميت بيشتري پيدا كرده است. هدف از اين مطالعه تصادفي باليني، مقايسه نتايج بازسازي آرتروسكوپيك ACL با استفاده از تاندون پاتلا (PT) و تاندونهاي عضله همسترينگ داخلي (HS) مي باشد.

  مواد و روشها:اين مطالعه به صورت تصادفي باليني بر روي 187 بيمار كه با دو روش فوق تحت عمل بازسازي ACL قرار گرفته بودند،انجام شد و با توجه به سابقه قبلي، آزمونهاي پايداري، آرترومتر KT 1000 زانو، معيارهاي Lysholm و IKDC و نيز MRI دو روش ذكر شده مورد بررسي و مقايسه قرار گرفتند. اكثر بيماران در بازه هاي زماني 6 ماهه (92%) و 3 ساله (84%) پس از بازسازي آرتروسكوپيك، پيگيري و بررسي مجدد شدند.آناليز آماري اطلاعات با استفاده از نرم افزار Spss نسخه 15 انجام شد.

  يافته ها: تفاوتي در بين دو گروه قبل از آغاز مطالعه ديده نشد. مقايسه ما بين دو گروه نشان داد كه درد قدامي زانو و درد حين زانو زدن در گروه PT بيشتر از گروه HS است. عليرغم آنكه محدوديت اكستانسيون در گروه PT به شكل معني داري بيشتر بود(007/0= P )، اما محدوديت فلكسيون در دو گروه تفاوت شاخصي نداشت(29/0= P ). نتايج باليني بر اساس درجات Lysholm و معيارهاي IKDC در بين دو گروه تفاوت آماري نداشتند(658/0= P )، اما در پيگيري سال سوم، در گروه PT درجات Lysholm بدتري نسبت به گروه HS گزارش شد. بررسي هاي راديولوژيك نشان داد كه گشادي تونل محل جايگذاري گرافت در گروه HS از گروه PT مشخصاً بيشتر است.

  نتيجه گيري: استفاده از هر دو نوع گرافت نتايج مطلوب و يكساني دارد و تنها تفاوت اين دو گرافت در عوارض طولاني مدت آنهاست. درد قدامي زانو و درد حين زانو زدن و نيز افزايش محدوديت اكستانسيون در گروه PT مي تواند دلايل خوبي براي تمايل بيشتر جراح به استفاده از تاندونهاي عضله همسترينگ داخلي براي بازسازي ACL باشد.